مقدمه: در طب قدیم، از ریشه و ریزوم سنبل الطیب (والریان) در درمان اسپاسم های روده ای، کولیک و حالت های عصبی گوارشی به عنوان آرام کننده حرکات سیستم گوارش استفاده می شده و جهت تخفیف تهوع نیز توصیه شده است.هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثر ضدتهوعی عصاره آبی- الکلی ریشه و ریزوم والریان در راستای مستندسازی گزارش های موجود در طب سنتی بوده است.روش بررسی: اثر ضدتهوعی عصاره آبی- الکلی ریشه و ریزوم والریان بر علیه تهوع ایجاد شده توسط سولفات مس 60 (میلی گرم بر کیلوگرم، خوراکی) و ایپکا (600 میلی گرم بر کیلوگرم، خوراکی) بررسی شد. تعداد تهوع به مدت 50 دقیقه بعد از تجویز سولفات مس و 20 دقیقه پس از تجویز اپیکا ثبت شد.نتایج: تجویز داخل صفاقی عصاره در دوزهای 0.28، 0.49 و 0.7 گرم بر کیلوگرم اثر مهاری قابل توجهی در مقابل تهوع ناشی از سولفات مس و ایپکا نشان داد. به طوری که عصاره در بالاترین دوز یعنی 0.7 گرم بر کیلوگرم، تعداد تهوع ناشی از سولفات مس و تهوع ناشی از ایپکا در گروه کنترل منفی (نرمال سالین) را به ترتیب 65.704 درصد و 79.88 درصد کاهش داد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، اثر ضدتهوعی ریشه و ریزوم سنبل الطیب قابل توجه بوده و مستندات و گزارش های طب سنتی مبنی بر آن را تایید می کند.

زمینه و هدف: اضطراب تاثیر منفی بر بهبودی و ترمیم بافت داشته و صرف انرژی روانی و جسمانی بسیار زیاد طی اضطراب می تواند موجب طولانی شدن زمان بستری در بیمارستان و تاخیر در ترخیص بیماران گردد. یکی از روش های کاهش اضطراب استفاده از گیاهان دارویی است که در مطالعه حاضر تاثیر عصاره ریشه سنبل الطیب بر اضطراب قبل از اعمال جراحی ارتوپدی مورد بررسی قرار می گیرد.مواد و روش ها مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی حاضر روی 60 بیمار ارتوپدی بیمارستان امام علی (ع) بجنورد انجام گردید و بصورت تصادفی بیماران به دو گروه سنبل الطیب (کپسول سدامین 530 میلی گرمی) و گروه شاهد تقسیم شدند. اضطراب با استفاده از پرسشنامه اضطراب اشپیل برگر، شب قبل از عمل جراحی در بخش ارتوپدی و صبح عمل جراحی در اتاق عمل اندازه گیری شد.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که در مرحله قبل از مداخله، نمره اضطراب در گروه مداخله برابر با 46.3±11.9 و در گروه کنترل برابر با 50.2±5 می باشد. در این مرحله تفاوت معنی داری بین نمره اضطراب در بین دو گروه وجود ندارد (p=0.30) بعد از مداخله، نمره اضطراب در گروه مداخله به 36.2±8.9 و در گروه کنترل به 46.9±6.1 رسید که بین دو گروه از لحاظ این متغیر تفاوت معنی داری وجود دارد (p=0.30)نتیجه گیری: سنبل الطیب در کاهش اضطراب بیماران قبل از عمل جراحی موثر بوده و می تواند جایگزین مناسبی برای داروهای ضد اضطراب باشد.

زمینه و هدف: گیاه سنبل الطیب (Valeriana Officinalis) به طور سنتی در معالجه بسیاری از اختلالات گوارشی کاربرد داشته و احتمالا موجب کاهش انقباض عضله صاف و حرکات روده می شود. این مطالعه به منظور تعیین اثر عصاره هیدروالکلی ریشه گیاه سنبل الطیب بر انقباضات ایلئوم خوکچه هندی به روش In Vitro انجام شد.روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 5 سر خوکچه هندی نر انجام شد. پس از کشتن حیوان حداقل 6 قطعه از ایلئوم آن به طول 2 تا 3 سانتی متر جدا و در محلول تیرود نرمال و جریان گاز کاربوژن و حرارت 37 درجه سانتی گراد قرار گرفت. سپس هر نسج در بین 2 الکترود قرار گرفت و به یک استیمولاتور مرتبط شد و انقباضات روده توسط یک ترانس دیوسر ایزوتونیک به فیزیوگراف منتقل و ثبت گردید. پس از آن عصاره گیاه مذکور در غلظت های مختلف و در ضمن تحریک ایلئوم به حمام بافت اضافه شد و مجددا انقباضات ثبت گردید. از هر بافت حداقل 7 پاسخ تهیه شد.یافته ها: عصاره ریشه گیاه سنبل الطیب با غلظت های 5، 15، 50، 150 و 500 میلی گرم در هر میلی لیتر سبب کاهش طول انقباضات ایلئوم خوکچه هندی به طور وابسته به مقدار گردید که درصد کاهش به ترتیب 45/34 درصد، 07/36 درصد، 53/47 درصد، 42/56 درصد و 22/76 درصد بود. فعالیت 50 درصد این اثر در غلظت 50 میلی گرم در میلی لیتر بود (P<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که عصاره سنبل الطیب به طور وابسته به دوز موجب کاهش انقباضات ایلئوم خوکچه هندی می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: سندرم پیش از قاعدگی (Premenstrual syndrome یا PMS) اختلال شایعی می باشد که با توجه به عدم شناخت اتیولوژی دقیق این سندرم درمان های متعددی برای آن پیشنهاد شده است. یکی از روش های درمانی، استفاده از گیاهان دارویی است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر سدامین (عصاره ریشه سنبل الطیب) بر شدت علایم خلقی و رفتاری سندرم پیش از قاعدگی انجام شد.مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی دو سوکور، 100 دانشجوی دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن در سال 1392 که به PMS مبتلا بودند به صورت تصادفی به گروه های دریافت کننده سنبل الطیب و دارونما تقسیم شدند. شرکت کنندگان از هفت روز قبل از قاعدگی به مدت سه دوره روزانه دو عدد قرص دریافت و شدت علایم خود را ثبت نمودند. ابزار جمع آوری اطلاعات، فرم اطلاعات دموگرافیک و پرسش نامه ثبت روزانه شدت علایم بود. داده ها قبل از مداخله و 1، 2 و 3 ماه پس از مداخله با استفاده از آزمون های تی مستقل، تی زوجی و آنالیز واریانس اندازه های تکراری در نرم افزار آماری SPSS نسخه 16 مقایسه گردید و P<0.05 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: بین میانگین شدت علایم سندرم پیش از قاعدگی در ارتباط با علایم خلقی (p<0.001) و رفتاری (p<0.001) گروه مداخله قبل و بعد از دریافت سدامین از نظر آماری تفاوت معنی داری مشاهده شد، در حالی که این تفاوت در گروه کنترل از نظر آماری معنی دار نبود. همچنین آنالیز واریانس اندازه های تکراری نشان داد که از لحاظ آماری تفاوت معنی داری بین میانگین علایم خلقی و رفتاری قبل از مداخله، 1، 2 و 3 ماه بعد از مداخله در گروه دریافت کنندگان سنبل الطیب وجود داشت (p<0.001) اما این تفاوت در گروه کنترل معنی دار نبود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه، عصاره ریشه سنبل الطیب شاید در کاهش شدت علایم خلقی و رفتاری سندرم پیش از قاعدگی موثر باشد.

گیاه سنبل الطیب با نام علمی والریانا آفیسینالیس (Valerina officinalis) متعلق به خانواده والریناسه (Valerinaceae) که به علف گربه نیز معروف است به طور سنتی به عنوان خوشبو کننده، آرام بخش و خواب آور مصرف می گردد. این گیاه از طریق گیرنده های گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) عمل می کند یعنی باعث افزایش گابا در محل سیناپس می گردد و بدین وسیله این گیرنده ها را تحریک می کند. کتامین نیز جزء داروهای بیهوشی عمومی انفکاکی می باشد که انتقال پیش عقده ای در عقده های سمپاتیکی را بلوک نموده، همچنین باعث کاهش بازجذب گابا در مغز می شود و از این طریق غلظت این میانجی عصبی مهاری افزایش می یابد. دیازپام از دسته داروهای بنزودیازپینی است و احتمالا وسیع ترین کاربرد را در بین این گروه از داروها دارد. به نظر می رسد والرین به عنوان گیاهی که گربه ها علاقه وافری نسبت به بلع و استنشاق آن نشان می دهند بتواند به عنوان یک عامل موثر و کارآمد به جای سایر داروهای آرام بخش یا در ترکیب با آنها استفاده گردد. در مطالعه حاضر اثرات تضعیفی سه گروه دارویی کتامین، دیازپام + کتامین و والرین + کتامین بر روی CNS مقایسه گردید. در این مطالعه (تجربی - مداخله ای) از 8 قلاده گربه جنس نر بالغ بومی موکوتاه که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، استفاده گردید. گربه ها تحت تجویز سه گروه دارویی کتامین به صورت تنها، ترکیب دیازپام به عنوان پیش درمانی و کتامین به عنوان داروی اصلی و ترکیب والرین خوراکی به عنوان پیش درمانی و کتامین به عنوان داروی اصلی قرار گرفتند. درجه تضعیف CNS نیز با مقیاس های تضعیف CNS مانند بی دردی، آتاکسی ملایم و ... در هر گروه ثبت گردید و سپس مقایسه اثرات تضعیفی این سه گروه بر روی CNS صورت گرفت. تجویز هم زمان داروی دیازپام به صورت پیش بیهوشی با داروی کتامین، اثرات کتامین را به شدت افزایش داد و عمق و طول مدت تضعیف CNS را در مقایسه با تجویز انفرادی کتامین افزایش داد. همچنین مدت بی دردی یا زمان اوج اثر دارو افزایش یافت. داروی والرین خوراکی به صورت پیش بیهوشی اثرات تضعیفی کمتری در مقایسه با دیازپام از خود نشان داد و تجویز این دارو همزمان با کتامین طول و عمق بیهوشی را کاهش داد.

زمینه و هدف: دیسمنوره اولیه به کرامپ های دردناک قاعدگی بدون علت ارگانیک گفته می شود. با توجه به شیوع بالای دیسمنوره اولیه و پیامدهای نامطلوب آن بر کیفیت زندگی و نیز شواهدی دال بر خاصیت سنبل الطیب به عنوان گیاه دارویی آرام بخش و ضداسپاسم عضلات صاف، این مطالعه به منظور تعیین تاثیر کپسول سنبل الطیب بر شدت دیسمنوره در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی زنجان در سال 1388 انجام گرفت.روش بررسی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دو سوکور روی 100 نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد زنجان از بهمن 1387 لغایت تیر 1388 انجام شد. نمونه ها از نظر شدت دیسمنوره مشابه سازی شده و سپس به صورت تصادفی در دو گروه 49 و 51 نفری قرار گرفتند. افراد دو گروه از لحاظ سن، سن منارک،سن اولین دیسمنوره، شاخص توده بدنی، تحصیلات و شغل پدر و مادر، طول، فاصله و میزان خونریزی قاعدگی در دو گروه یکسان شدند. برای افراد گروه مورد، کپسول های محتوی  255 mgپودر ریشه گیاه سنبل الطیب سه بار در روز به مدت سه روز با شروع خونریزی تجویز گردید و به افراد گروه کنترل، کپسول هایی مشابه با همان دستورالعمل و حاوی نشاسته و در طی دو سیکل تجویز شد. شدت درد بر اساس معیار آنالوگ بینایی (0 تا 10 سانتی متر) و علایم سیستمیک با استفاده از سیستم معیار چند بعدی گفتاری قبل از مطالعه و در طی دو سیکل متوالی پیگیری و مقایسه گردید. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS 16 و توسط آماره های توصیفی و استنباطی از جمله شاخص های میانگین و انحراف معیار و تست های من ویتنی، فریدمن و ویلکاکسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سطح معنی داری 0.05 در نظر گرفته شد.نتایج: میانگین شدت درد قبل از مصرف دارو در گروه مورد و کنترل تفاوت معنی داری نداشت. اما پس از مصرف دارو میانگین شدت درد در دو گروه کاهش یافت (p<0.001). ولی این کاهش در گروه مورد بیشتر و اختلاف بین دو گروه به لحاظ آماری معنی دار بود (p<0.005). همچنین مجموع نمرات شدت کل علایم سیستمیک همراه با دیسمنوره نسبت به قبل از درمان کاهش پیدا کرد؛ اما این کاهش از لحاظ آماری بین دو گروه مصرف کننده سنبل الطیب و دارونما معنی دار نبود. به جز در مورد متغیر شدت غش که اختلاف آماری بین دو گروه معنی دار بود (p<0.005).نتیجه گیری: با توجه به نتایج بررسی حاضر به نظر می رسد سنبل الطیب می تواند باعث کاهش شدت دیسمنوره شود که به نظر می رسد به علت اثرات ضد انقباضی سنبل الطیب است. انجام مطالعات بعدی با استفاده از ماده موثره این گیاه دارویی برای کاربرد گسترده آن توصیه می شود.